Deze zomer werk ik zox92n 15 jaar in het onderwijs. Na een studie vol twijfel en draaikonterij x96wilde ik nou schrijven, radiomaken of leraar worden- ben ik in 1996 uiteindelijk via mijn vrouw bij ROC Friese Poort terechtgekomen. Een plek waar ik me meteen helemaal thuisvoelde, bij (vrijwel) alles wat ik gedaan heb. Jarenlang ben ik docent Maatschappijleer geweest, ik heb een kleine vijf jaar als decaan gewerkt, later weer les gaan geven. In 2005 kreeg ik de kans om een unieke opleiding te starten: de MBO-opleiding Journalistiek en Fotografie. Dat bleek al snel een unieke opleiding te zijn, met al even unieke leerlingen.

Binnen de opleiding Journalistiek en Fotografie kon ik helemaal mijn ei kwijt. Ik heb er gewerkt als docent Maatschappijleer, Geschiedenis, Nederlands, Journalistiek, als coach, wat heb ik er niet gedaan? Maar het begon het afgelopen jaar toch te kriebelen. Enkele jaren geleden ben ik alsnog aan een studie Journalistiek begonnen, en nu die straks het laatste jaar ingaat x96en ik de veertig toch echt passeer- ga je je afvragen of je nog steeds doet waar je goed in bent, en of je nog ergens anders je kernkwaliteiten kunt laten zien, om het in HRM-termen te zeggen.

Ik ben gevraagd om binnen de Telegraaf Media Groep een groepje jonge, onervaren bureauredacteuren te begeleiden met het schrijven voor de hyperlokale nieuwssite Dichtbij. Het is een baan waarin ik mijn opbouwde expertise met het begeleiden van jong journalistiek talent kan combineren met mijn eigen journalistieke ambities. Die combi is ook precies de reden waarom hoofdredacteur Bart Brouwers mij gevraagd heeft. De baan is in Purmerend, dus ik zal er vier keer per week de Afsluitdijk voor moeten oversteken. Ik heb er eigenlijk niet lang over hoeven na te denken: ik heb ja gezegd. Een en ander heeft als gevolg dat ik het komende jaar met onbetaald verlof ga bij ROC Friese Poort, en het zou wel eens een definitief afscheid kunnen worden. Dat heeft niets te maken met school, collegax92s of leerlingen. Juist die laatste groep kan ik heel moeilijk missen. Ik ga verder geen afscheidswoorden spreken, dat komt later wel, voorlopig volstaat de mededeling dat ik het komende jaar niet bij ROC Friese Poort werk, maar bij Dichtbij #zinin . Ik heb me overigens voorgenomen om mijn overgang van onderwijs naar Journalistiek uitgebreid te beschrijven… 

Het zou het mooiste journalistieke product kunnen zijn dat ik ooit gemaakt heb, maar ik ben er -in alle bescheidenheid- behoorlijk trots op: mijn soundslide (noem het maar een film zonder bewegende beelden) over het werk van straathoekwerker Frank de Koster.

Een tijdje geleden ben ik met Frank op stap geweest op vrijdagavond, als hij diverse jongeren treft in zijn bus. Mooi werk heeft Frank, het was indrukwekkend om een paar uurtjes met hem op pad te gaan. Ik volgde Frank in zijn bus, in het buurthuis en in de jongerensoos. Enfin, oordeel zelf maar:

Het is ook zo leuk, pupillenvoetbal. En aangezien ik meters moet maken met filmen, monteren en voice-overs, heb ik nog even commentaar toegevoegd. Niet perse deskundig, maar wel leuk om te doen…

Las over haar in VPRO-gids. Merde, wat goed zeg.

Nog maar even een eigen filmpje… Dit keer voor de komende Wampex, waar ik samen met een heel team weer een radiomarathon omheen mag maken. Zin in!

Even wat huisvlijt van een trotse vader. Twee videootjes van Drachtster Boys. Voor alle duidelijkheid: bij de eerste hoort de keeper bij mij, bij de tweede die lange laatste man die ook nog scoort in het begin. Veel plezier ermee.

Met dank aan cameraman Jelte: 'mijn' televisiereportage over de plannen met het Polderhoofdkanaal tussen Nijbeets en De Veenhoop. Ik maakte de repo in het kader van mijn studie Journalistiek in Zwolle. Binnenkort zet ik nog een ander TV-item online, xc3xa9xc3xa9n die ik helemaal zelf heb gemaakt.

Een ervaring rijker, een illusie armer, noemen ze dat geloof ik. Vandaag reisde ik met Elly af naar Hilversum, voor de verkiezing van Leraar van het Jaar. Enkele leerlingen hadden mij genomineerd, en hadden dat zo overtuigend gedaan dat ik bij de laatste tien kanshebbers voor het MBO hoorde. Maar helaas… een collega van ROC Nijmegen ging er met de welverdiende titel vandoor.

Wel een hele leuke dag gehad, trouwens. Normaal gesproken ben ik niet zo van de grote bijeenkomsten met collegae -wat dat betreft lijd ik een beetje aan zelfhaat- maar deze middag overheerste xc3xa9xc3xa9n gevoel: je mag trots zijn op je vak. Ik moest echt even wat wegslikken toen mijn foto's loeigroot in Studio 21 werden vertoond, met daarop talloze citaten van wat leerlingen over mij hadden gezegd. Ik had dan wel geen hele fanclub bij me -waar waren mijn collega's en leerlingen eigenlijk?- maar het enthousiasme dat ik om me heen hoorde maakte veel goed. Docenten die hartstochtelijk bejubeld worden door leerlingen en collega's, waarom doen we dat eigenlijk zo weinig? Dat vroeg oud-hockeycoach Marc Lammers zich ook af. Hij zal wel inmiddels een hoge schnabbelstatus hebben in het circuit, maar hij bracht zijn boodschap helder en duidelijk: ga nou eens een keer de nadruk leggen op alles wat goed gaat bij je leerlingen. Ga van een 8 een 10 proberen te maken zodat een leerling kan excelleren en zelfvertrouwen opdoen, in plaats van het optillen van die 4 naar een 6. Hij kwam met diverse voorbeelden uit zijn coachingsverleden met de oranje hockeydames, die uiteindelijk in 2008 goud behaalden. Die backhand van Maartje Goderie… bleek een heel mooi ontroerend verhaal achter te zitten. We moeten bewust aan het bekwame werken, en niet, zoals te doen gebruikelijk, bewust aan het onbekwame. Want dan rekenen we mensen vaak onbewust op het onbekwame af. Lees die laatste twee zinnen gerust nog eens door, als u het niet meteen begrijpt. Van Marc moeten we de groene pen gaan hanteren in plaats van de rode, als u begrijpt wat ik bedoel.

Na een bezoekje aan het prachtige Instituut voor Beeld en Geluid keerden we huiswaarts. Niet vergeten: tegen mijn dochter zeggen dat het geweldig is dat ze bij het voetballen maar met 14-0 heeft verloren. Had net zo goed 15-0 kunnen zijn namelijk.

Aankomende dinsdag is de uitzending te zien bij de KRO van 20.30 tot 22.00 uur. En ik feliciteer Matthijs (zie video), Trudy en Josxc3xa9. Houd het vak van leraar hoog!

De top van de Mont Ventoux is precies wat ik me er vooraf van voorstelde: veel wielertoeristen die zich Pantani wanen en zich in de armen van hun geliefden storten, een toeristenwinkeltje, en vooral die grote kraam met veel fruit en snoep. Maar vooral: verhalen, heel veel verhalen. De meeste wielertoeristen voeren hun persoonlijke strijd op de berg, dus de verhalen met je wielermaten deel je later. ,,Wat was je tijd eigenlijk?xe2x80x99xe2x80x99 vraagt Wim. Shit. Helemaal vergeten. Ik wilde binnen de drie uur finishen. Is het me gelukt? Met bevende wijsvinger bedien ik mijn fietscomputer. Halleluja! Twee uur, 46 minuten en een beetje. Dat is inclusief die extra meters omdat ik een bochtje te vroeg nam op de top. Missie geslaagd, hoewel dat kleine stemmetje in me wel weer van zich laat horen. ,,Ja lul, als je nou echt werk had gemaakt van dat afvallenxe2x80xa6xe2x80x99xe2x80x99. Zien we volgend jaar wel.

Bij het winkeltje koop ik een flink aantal ansichtkaarten. Hoe lang is het geleden dat ik dat deed? Enfin, ik heb me voorgenomen om een aantal kaarten te versturen. Onder andere naar mijn behandelend arts. ,,Voor in mijn dossierxe2x80x99xe2x80x99, schrijf ik op de kaart. Het laatste wat ik wil is namelijk dat mijn medisch dossier vertelt wat ik allemaal niet kan. ,, Die kaarten kun je ook gewoon meenemen, schrijf die in het hotel maarxe2x80x99xe2x80x99xe2x80x99, zegt Wim. No way, ik heb me heilig voorgenomen om vanaf de top die dingen te versturen. Wim begrijpt. Zittend op een muurtje beschrijf ik zoxe2x80x99n tien kaartjes. Niet zoxe2x80x99n handige plek overigens: we zitten onder het bordje xe2x80x98Sommet Mont Ventouxxe2x80x99 en dat is een geliefd fotoplekje. Drie keer moet ik verkassen, twee keer neem ik een foto van een wielerclub. Wim en ik gaan niet samen op de foto, daar staan wij boven natuurlijk. Wel maak ik een filmpje van Wim, en het is een filmpje dat heel veel zegt: mijn vragen zijn chlichxc3xa9matig en wezenloos, Wim staat er verlegen en zonder enige branie bij. Degenen die ons kennen weten dan dat wij, over clichxc3xa9s gesproken, een behoorlijke jas hebben uitgedaan.

Na een klein uurtje beginnen we aan de afdaling. Die wordt door mij misschien nog wel meer gevreesd dan de klim zelf.